همیشه واسه گلی خاک یشم که اگه به آسمون رسید، بدونه ریشه اش کجاست

اندازه ی گریه گنجشک دوست دارم، هر چند گریه گنجشک کوچک به نظر میاد، اما گنجشکا همراه اشکاشون زندگیشونو هم هدیه میکنند

میگند دل آدما ادازه ی مشتشونه، پس چه جوری یه دنیا عشق، یه دریا مهربونی تو دلت جا شده؟

یارومیره حموم اینور نیگا میکنه میبیننه لیفش نیست اونور نیگاه میکنه میبینه لیفش هست

عاقلان نقطه ی پرگار وجودند ولی، عاشقانند که در این دایره سرگرداننده

بگذاربه غم دل بسپارم1بی تو
ابری تر ازاسمان ببارم1بی تو
دراطلس سرنوشت من"معنی عشق
قلبی ست که دوستش ندارم "بی تو.

@lili2822lili
بهشت می تواند

کسی باشد که دوستش داری!

کسی که دوستش داری

می تواند بهشت باشد،

حتا اگر

بجای نهرهای شیر و عسل

غروبها

با قرصی نان تازه به خانه بیاید .



..رویا شاه حسین زاده..

به اندازه ی یک کیلو خاک شیر دوست دارم، حالا بشمار چندتا دوست دارم!

سکوت یعنی یه حرف که تو دلمه، یعنی یه حرف که تو دلمه، یعنی یه اسم که رو لبمه، یعنی یه شرم که تو چشمامه، یعنی یه آرزو که تو سینمه، یعنی دوستت دارم

از هجوم روشنايي شيشه هاي در تكان مي خورد.
صبح شد، آفتاب آمد.
چاي را خورديم روي سبزه زار ميز.

ساعت نه ابر آمد، نرده ها تر شد.
لحظه هاي كوچك من زير لادن ها نهان بودند.
يك عروسك پشت باران بود.


ابرها رفتند.
يك هواي صاف ، يك گنجشك، يك پرواز.
دشمنان من كجا هستند؟
فكر مي كردم:
در حضور شمعداني ها شقاوت آب خواهد شد.

در گشودم:قسمتي از آسمان افتاد در ليوان آب من.
آب را با آسمان خوردم.
لحظه هاي كوچك من خواب هاي نقره مي ديدند.
من كتابم را گشودم زير سقف ناپديد وقت.
نيمروز آمد.
بوي نان از آفتاب سفره تا ادراك جسم گل سفر مي كرد.
مرتع ادراك خرم بود.

دست من در رنگ هاي فطري بودن شناور شد:
پرتقالي پوست مي كندم.
شهرها در آيينه پيدا بود.
دوستان من كجا هستند؟
روزهاشان پرتقالي باد!

پشت شيشه تا بخواهي شب .
در اتاق من طنيني بود از برخورد انگشتان من با موج،
در اتاق من صداي كاهش مقياس مي آمد.
لحظه هاي كوچك من تا ستاره فكر مي كردند.
خواب روي چشم هايم چيز هايي را بنا مي كرد:
يك فضاي باز ، شن هاي ترنم، جاي پاي دوست ....

سهراب سپهری