یادمان باشد شاید شبی آنچنان آرام گرفتیم که دیدار صبح فردا ممکن نشد ،
پس به امید فرداها "محبتهایمان" را ذخیره نکنیم . . .

مثل باران های بی اجازه
وقت و بی وقت
در هوایم پراکنده ای.
و من بی هوا
ناگهان خیس از تو!

خیلــــــــــی فاصلــــــه است بیــــن این که وقتـــــی وارد خونه میشـــــــی خودت چراغ و روشـــــــن کنــی
یا روشــــن باشـــــــه ...

میخــــــواهم عوض شوم!

چرا بایـــــد دلتنگ آغوشت باشم؟

میخـــــــواهم تو دلتـــــنگ آغوشَـــم باشــــی!

میخـــواهم آن سیــــبِ قرمزِ بالـــای درخــــــت باشـــــَم

در دورتـــــرین نُـــقطه

دقت کن!!!

رسیدن بـــــه مَــــن آسان نیـــــست

اگر هِـــمـَتـَش را نـَـــداری

آسیــــبی به درخت نــــزن

بـــــه همان سیــــب هایـــــ کِرم خورده ی روی زمــــــین قانـــــــــــــع بــاش

به حرمت نان و نمکی که با هم خوردیم ، نان را تو ببر که راهت بلند است و طاقتت کوتاه ؛ نمک را بگذار برای من که می خواهم این زخم همیشه تازه بماند !

بدترین حسرتی که در زندگی میخوریم
از کارهای خطایی که مرتکب شده ایم ، نیست …
بلکه از این است که…
چرا کارهای درست را برای کسی که لیاقتش را نداشته
انجام داده ایم …

به امــــید چتر فردایت
زیر بارانم هنــــــــــــــوز . . . . .

من دلم می خواهد ساعتی غرق درونم باشم!!!
عاری از عاطفه ها...
تهی از موج و سراب...
دورتر از رفقا...
خالی از هر چه فراق!!!
من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من...
من دلم تنگ خودم گشته و بس...!
من نه عاشق هستم ونه محتاج نگاهی که بلغزد بر من...
من خودم هستم و تنهایی و یک حس غریب که به صدعشق و هوس می ارزد.

ببیــن ، هیچــی نگــــو ...

فقـــط یـــه دقیقـــه بیـــا بشیــــن اینجــــا ، کنـــــارم ...

دلتنگــــــم ؛

همیـــــن ...

بــه ســــــراغ مــــن اگــــر می‌‌آیـــی
نیــــــا
.
.
.

.
.
.
.
.
.
اعصاب ندارم توام گیر میدی
میزنم شل و پلت می‌کنم خداشاهده
بعد میگی‌ طرف اخلاق نداره