گفته بودی...
اشکِ شکِ میان حقیقت و دروغ
دین و دواست
داروسازی نبود و یافت نشد
پنج قاره
یک کهکشان
و صد میلیارد ستاره
و بیشتر...
خدا هم مثل همیشه
خواب بود
خُرناس می کشیدم با بهشت
هنوز در بازداشت فریاد می کشیدی
تو
جهنم
و این جارو جنجالِ سوختنِ چوب های خشک
تا آخرین درخت
کیهان گسترده تر می شود
او همچنان بلند بلند خواب می بیند
قطره قطره
قُطر آغاز دیواره ی دلت را ببین!
بیشتر از همه ی کهکشان ها خانه دارد
برای سوگواری
سکوت
شور حرفهای ناگفتنی
و شعری از ...
نقاشی «یک های های» بی مرز
در گلویم خفه نمی شود
تنها اتاقی
و یک قطره به رویا می دهم
تا در لایه ای از "هیچ"
کسی بنام "ما"
تفنگهای گلاب پاش بفروشد
و کاردها برای تقسیم نان
برخیز!
نگاهی به خودت بیانداز

مو هایت را
تار
تار
بباف
آزادی که بیاید
پریشانش می کنی
چه آسمان ابری باشد
چه زمین خانه ی باد

عاشقی شیوه‌ی رندانِ بَلا کش باشد

نه که هر کرّه‌خری لایق آتش باشد

برو ولی
همیشه و هنوز بیاد داشته باش
تو مرا دور نزده ای !
تو فقط بدور خودت چرخیده ای
زمین
دایره ایست 360 درجه
و تو 180 درجه از آن را طی کرده ای
یقینا باز خواهی گشت به خودم
فردا ...
حکایت ات
دیدنی و شنیدنی ست ...

ما نقاشیم

آنها

قدم هایی را نقد می کنند که قلب ندارد

نمی بینند

چگونه قاب عکسها قیامت می کنند

توو سکوت تو شکستم؛

وقتی که داشتی میرفتی

ولی تو ساده گذشتی

سلول کوچک قتلگاه من
جای شلاق
چکمه های سخت جان را نداشت
داغ بزرگی بر پیشانی
نام تو را یدک می کشم...
دوباره دلتنگم
روزی هزار بار
با هر نفس که می رود
همراه خواب
در بند می میرم
پشتم
پُر از خطوط سیاه جهل
دردا ...
که شعر شده ام
در لایه های بودنت
سروده ای ...
که خاک را ...
خانه ی بهتری می داند .

سرم چرخید ...

...
نگاهم ایستاد ...

دلم رفت ...

یک لحظه ...

چند ثانیه ...

همه ی داستان دوست داشتنِ تو ...

گفتی ...

فرصت ما تموم شده ...

باید از این قصه بریم ...

فرقی نداره من و تو ...

کدوممون مقصریم ...

و شانه هایت رفت ...

سرم افتاد ...

دلم شکست ...

با اينكه مي دانم تا پرنده شدن

راه دوري ست

و فاصله اي كه تو بايد پر كني

حتی اگر پرهایم را بسوزانند
چون در خواب‌هایم همیشه با تو پریده‌ام

...

حالا

خودم را به خواب مي زنم
ناشناس

تا شلوغيِ خيابان

خلوت قدم هايمان را بخاطر بسپارد
تندتر بدو!

براي پريدن ابتدا بايد دويد

تا بي وزني

كه مرزها

بزرگترين دروغِ آدمي

براي اجتناب از پرواز هستند

با اینکه می‌دانم تا پرنده شدن

راه دوری هست

و فاصله ای که تو باید پر کنی

حتی اگر پرهایم را بسوزانند

چون در خواب‌هایم همیشه با تو پریده‌ام

خودم را به خواب می‌زنم

حالا ...

پروانه‌ی زیبا

نگذار تنهایی جان مرا

به بند بی خیالی خودش بکشد

تنها ...